Sztuki plastyczne w Niemczech

Jak sami Niemcy chętnie przyznają, ich ojczyzna to kraj poety i filozofa – „Dichter und Denker”. Poeta Bertold Brecht, zapewne w ciężkiej chwili, określił ją dosadniej jako – „Richter und Henker” kraj sędziego i kata. Własny żywot literacki Brechta sam jednak zadaje kłam takiemu sądowi. To, co uderza u Niemców, to nie brak „ducha kultury”, ale sposób, w jaki szczególne niemieckie rozumienie jej roli w codziennym życiu krzyżuje się z „osobliwościami” niemieckiej historii. Bogactwo kulturowe Niemiec jest wielkie, jedno z najwspanialszych w Europie. Obejmuje osiągnięcia w dziedzinie sztuk plastycznych, architektury, muzyki, literatury i filmu.

Początki sztuk pięknych w Niemczech to wyroby celtyckie i rzymskie oraz ludowe motywy zdobnicze plemion zamieszkujących te tereny. Wraz z nastaniem chrześcijaństwa, artystyczne inspiracje średniowiecznych Niemiec zaczęły koncentrować się na tematyce religijnej. Malarstwo niemieckie okres szczególnego rozkwitu przeżywało w epoce renesansu. Szkoła naddunajska, utworzona przez malarzy z południa Niemiec, wzbogaciła ideal szkoły kolońskiej dając sztuce silniejszy akcent świecki. Płótna tych mistrzów charakteryzuje prymat architektury i krajobrazu nad postaciami ludzkimi. Lucas Cranach był szczególnie zafascynowany ideą łączenia piękna natury z wysublimowaną tematyką religijną. Hans Holbein Młodszy zyskał rozgłos dzięki portretom, wykonywanym zarówno na dworze niemieckim, jak i agielskim: jego Henryk VIII to niezwykły portret oderwanego od spraw ziemskich arystokraty z typowym przesłaniem memento morí. Średniowiecznych form trzymał się Matthias Grünewald tworząc dzieła zawierające duży ładunek symboliki religijnej. Szczególnie chętnie malował nastawy ołtarzowe, dyptyki i tryptyki. Albrecht Dürer, jeden z największych artystów niemieckiego renesansu, tworzył obrazy olejne, rysunki oraz drzeworyty (Melancholia, Apokalipsa) we wszystkich tych technikach jego prace cechuje mroczny nastrój i żywa linia. Dürer podjął próbę odnowienia nurtu sztuki niemieckiej i uniezależnienia jej od wpływów włoskich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *