Sztuki plastyczne w Niemczech – kontynuacja

Po okresie zastoju w budownictwie, jakim była wojna trzydziestoletnia, nastąpiła epoka baroku. Jego odważna i bogata ornamentyka ożywiła stateczną architekturę renesansową. Wyróżniającą się postacią tego okresu był Tilintan Riemschneider, snycerz wykonujący rzeźby dla kościołów i pałaców.

Chłodna prostota neoklasycyzmu przeszła w łagodniejszy romantyzm, prąd odwołujący się do narodowych tematów niemieckiego krajobrazu i legend niektóre z nich wyróżniają się żartobliwością i pastoralnym nastrojem, inne mistycyzmem i powagą. Intrygującym mistrzem tej drugiej tonacji byt Caspar David Friedrich. Na swych znakomitych płótnach artysta ujmuje obsesyjny dla niego temat samotności i znikomości człowieka wobec wszechświata. Wiele jego dzieł to bezludne krajobrazy – lodowata toń oceanu, cmentarz smagany wiatrem. Jeśli nieco wytęży się wzrok, być może uda się ujrzeć świat tak, jak go widział Max JJebennann – rozpoczął jako wybitny impresjonista (Ulicznapiwiarnia w Monachium), by w latach 90. XIX w. stać się przywódcą berlińskiej secesji twórczość tę można zamknąć dwoma przymiotnikami – dekadentyzm i erotyzm. Kierunek ten przerodził się w Jugendstill (dosłownie: „miody styl”), który na początku XX w. przyjął się w Wiedniu, Berlinie i Budapeszcie.

Lata republiki weimarskiej były okresem niezwykłego bogactwa artystycznych mód i stylów. Symboliczny nurt secesji wydal ekspresjonizm, ruch o antynaturalis- tycznej estetyce, zniekształcającej kształty i kolory przedmiotów w celu utożsamienia ich z abstrakcyjnymi ideami. Istniało szereg miejskich grup artystycznych tworzących według zasad estetyki ekspresjonistycznej. Najwcześniej powstała Die Brücke (Most), założona w Dreźnie w 1905 r. z wyraźnym zamiarem wyrażania się ze spotęgowaną intensywnością. Grupę Der Blaue Reiter (Błękitny Jeździec) założył w Monachium rosyjski emigrant Wassily Kandinsky, autor obrazu, którego tytuł nadał nazwę grupie. Oprócz Kandinsky’ego w jej skład wchodzili: Franz Marc i Paul Klee, Dużą liczbę ekspresjonistycznych dzieł pozostawił po sobie Max Beckmann (chociaż sam wystrzegał się takiego zaklasyfikowania). W swojej twórczości pragną! oddać niepokoje zdehumanizowanej kultury. Mniej liczny kierunek realistyczny w ponurych dziełach, krytycznie nastawionych do rzeczywistości, takich jak plakaty Käthe Kollwitz, postulował wprowadzenie reform społecznych.

Przybierający na sile nazizm skłoni! większość artystów epoki weimarskiej do emigracji. Nieodpowiednia była albo ich rasa, albo religia, albo ich dzieła, które jako „dekadenckie i wywrotowe” – nie mogły być wystawiane.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *