producent form wtryskowych

STUTTGARD – ZWIEDZANIE

Schloßgarten, główny park miejski Stuttgartu, rozciąga się na południe od dworca kolejowego do Neues Schloß i na północny wschód do rzeki Neckar. W ciepłe, wiosenne dni przybywają tam licznie w swych odświętnych ubraniach amatorzy kąpieli słonecznych. W północnej części parku znajduje się rozległy Rosensteinpark, którego część stanowi Wilhelma – słynne stuttgarckie zoo i ogród botaniczny (czynne codz. 8.00-18.00 IV i IX 8.00-17.30 III i X 8.00-17.00 XI-II 8.00-16.00 wstęp 10 DM, studenci 5DM). Po drugiej strome Schloßgarten rozciąga się Schloßplatz, na terenie którego wybudowano elegancki barokowy Neues Schloß opanowany obecnie przez biurokratów. Zwiedzanie zabytków architektonicznych miasta można zakończyć na XVI-wiecznym Altes Schloß, po drugiej strome ulicy, przy Schillerplatz. Jest tu jeszcze jedno miejsce godne uwagi, a jest nim dom urodzenia Hegla, przy Eberhardstr. 53, jednej z ulic poprzecznych do Konrad-Adenauer-Str. Wystawa w sposób szczegółowy, ale niezbyt jasny dokonuje egzegezy jego życia poprzez listy, rękopisy i zapiski (czynne wt. i pt. 11.00-17.00, czw. 11.00-20.00, sb. 11.00-16.00).

Continue reading

ROZRYWKI W STUTTGARDZIE

Po drugiej stronie placu, przy którym stoi Neues Schlaft, mieści się Staatstheater – najsłynniejszy teatr Stuttgartu (kasa biletowa czynna pn,-pt. 9.00-13.00 i 14.00-17.00 10-90 DM). Oprócz tego w mieście jest jeszcze 25 mniejszych teatrów, w których bilety są znacznie tańsze (I0-25DM, studenci 5-I5DM). Informacje o repertuarze i bilety dostępne są w biurze turystycznym oraz w Kartenhäusle, Kleiner Schloßplatz (»29 55 83 czynne pn.-pt, 9.00-18,00, sb. 9.00-13.00, telefon czynny 9,00-12.00 i 14,00-17.00).

Continue reading

Literatura w NRD

Literaturę w NRD, podobnie jak sztuki piękne, prześladowała ingerencja państwa. Wielu pisarzy, szczególnie tych o marksistowskich zapatrywaniach sprzed wojny, powracało po okresie wygnania z wielkimi nadziejami. Brecht uczynił NRD swoją powojenną ojczyzną. Jednak komunistyczni przywódcy nie byli zainteresowani swobodną ekspresją artystyczną. Osobiste zagrożenie oraz ciężar cenzury razem okazały się nie do zniesienia dla wielu utalentowanych twórców, którzy opuścili NRD, m.in.: Ernsta Blocha, Uwe Johnsona, i Helnera Kiphardta. Wielu innych do emigracji skłoniło rozczarowanie. W latach 70. i 80. niektórzy wschodnioniemieccy pisarze mieli możliwość publikowania na Zachodzie, chociaż w kraju obowiązywał zakaz wydawania ich książek. Christa Wolf, jedna z najwybitniejszych pisarek niemieckich, dobrowolnie pozostała w NRD. Innym wybitnym pisarzem dysydenc- kim był Stefan Heym. Wyznający radykalnie lewicowe poglądy enerdowski drama- topisarz Heiner Müller w latach 70. zaszokował zachodnią widownię rozgoryczonymi bohaterami i rozczłonkowaną akcją swoich sztuk w stylu Becketta, takich jak Hämletmachine. W okresie od zjednoczenia do chwili obecnej bywały już momenty artystycznego lęku, a czasem złego klimatu społecznego – w nowo przyjętych krajach związkowych (dawne NRD) wielu pisarzy wplątanych jest w różnoraki sposób w kontakty ze Stasi. Inni, zarówno na wschodzie jak i na zachodzie, twierdzą, że samo myślenie o przyszłości kraju i o tym, co dzisiaj oznacza bycie Niemcem, trawi ich twórcze siły.

Continue reading

Pierwsza wojna światowa i ekspresjonizm

Po pierwszej wojnie światowej schedę po symbolizmie przejął ekspresjonizm. Pojawiły się nowe formy literackie. Alfred Ddblin w powieści Berlin Alexanderplatz zastosował technikę collage’u, wzbogacając narrację cytatami z rzeczywistości (reklamy, cytaty z prasy itp.), tworząc tym sposobem szeroką panoramę życia metropolii. Bertold Brecht stworzył typ teatru epickiego, w którym sytuacje sceniczne przeplatają się z komentarzem odautorskim (np. w formie songów). Zabieg ten miał pobudzać widza do krytycznego myślenia, co ściśle powiązane było z tematyką jego utworów obnarzających mechanizmy rządzące społeczeństwem (Baal, Wzlot i upadek miasta Mahagonny, Opera za trzy grosze). Lata Trzeciej Rzeszy nie stworzyły wiele pod względem artystycznym. Około 2 500 pisarzy żyło na wygnaniu, inni wybrali „emigrację wewnętrzną” i zaprzestali pisania. Wiele ze sztuk Brechta powstało właśnie podczas wojennego wygnania.

Continue reading

Epoka weimarska

Na przełomie wieków, pod wpływem dzieł Zoli, pisarze zaczynają skłaniać się ku naturalizmowi. Czołowym twórcą dramatu naturalistycznego byl Gerhart Hauptmann (Tkacze, Florian Geyer). Na drugim biegunie był symbolizm, który najwyraźniej zaznaczy! się na początku XX w., przed pierwszą wojną światową. Stefan George hasłem „sztuka dla sztuki” całkowicie odrzucił nie tylko naturalizm, ale wszelki funkcjonalizm sztuki.

Continue reading

Sztuki plastyczne w Niemczech – kontynuacja

Po okresie zastoju w budownictwie, jakim była wojna trzydziestoletnia, nastąpiła epoka baroku. Jego odważna i bogata ornamentyka ożywiła stateczną architekturę renesansową. Wyróżniającą się postacią tego okresu był Tilintan Riemschneider, snycerz wykonujący rzeźby dla kościołów i pałaców.

Continue reading

Koniec NRD i droga do zjednoczenia – ciąg dalszy

Pomimo powszechnego określania zjednoczenia mianem WiederwreintĘung, Wschodnie i Zachodnie Niemcy nie połączyły się w nowe państwo narodowe. Ściśle rzecz biorąc, Niemcy Wschodnie zostały wchłonięte przez Republikę Federalną przyjmując jej instytucje oraz struktury. Gdy RFN powstawała w 1949 r., jej konstytucja {Grundgesetz) stanowić miała prowizoryczną ustawę zasadniczą obowiązującą do czasu ostatecznego zjednoczenia i sporządzenia przez suwerenne Niemcy nowej konstytucji. Idea ta została ujęta w artykule 146. Tym niemniej, zgodnie z artykułem 23. konstytucji, prawo przystąpienia do Republiki Federalnej bądź też ogłoszenia gotowości do przyłączenia się do niej posiada każdy obszar, który po prostu taką chęć wyrazi. Była to najszybsza droga do zjednoczenia i po długotrwałych konferencjach (2 + 4) została przyjęta. Pozostało już tylko podpisanie traktatu pokojowego z Niemcami (12 IX 1990 r., Moskwa), na mocy którego RFN zrezygnowała z jakichkolwiek roszczeń terytorialnych wobec swoich sąsiadów. 3 października 1990 r., alianci zrzekli się swoich praw okupacyjnych, NRD przestała istnieć, a Niemcy stały się zjednoczonym, suwerennym narodem po raz pierwszy od 45 lat.

Continue reading

Niemiecka Republika Demokratyczna część 2

W 1961 r. zdecydowano, że należy w jakiś sposób zaradzić exodusowi wykwalifikowanej siły roboczej, w większości młodych ludzi, do Republiki Federalnej (od 1945 r. około 3 milionów). W nocy z 12 na 13 sierpnia założono pierwsze, proste zapory muru berlińskiego (patrz historia Berlina). Reżim nazwał to „antyfaszystowskim murem ochronnym”, ale berlińczycy wiedzieli, w którą stronę skierowane były lufy karabinów maszynowych. Powstrzymanie odpływu uchodźców dało Ulbrich- towi możliwość rozpoczęcia w 1968 r. realizacji nowego systemu ekonomicznego. Dokument ów ograniczał w znacznym stopniu większość praw konstytucyjnych. Po śmierci Ulbrichta, jego następca, Erich Honecker, zlikwidował te reformatorskie eksperymenty. Stosunki niemiecko-niemieckie uległy znacznej poprawie w okresie rządów Willy Brandta i prowadzonej przez niego polityki wschodniej (Ostpolitik). W okresie tym, znienawidzona tajna policja Stasi utrzymywała sieć setek tysięcy agentów i płatnych informatorów – usiłowano objąć inwigilacją każdego obywatela. Pomimo nie zagojonych blizn wojennych oraz nieefektywnego planowania centralnego pod koniec lat 70 NRD oferowała swoim mieszkańcom najwyższy poziom życia w całym bloku państw tzw. „demokracji ludowej”.

Continue reading

Nowe Niemcy: gospodarka i społeczeństwo

Do połowy lat 50. niemiecki powojenny cud gospodarczy stał się faktem, a dominacja CDU w polityce wydawała się niewzruszona. Pełne zatrudnienie w Niemczech osiągnięto pod koniec lat pięćdziesiątych i wkrótce rozpoczął się napływ obcej siły roboczej (Gastarbeiter). Za rządów Schmidta uzyskano rekordowy wzrost gospodarczy, który był przedmiotem zazdrości całego uprzemysłowionego świata pomimo tego, uporczywe problemy strukturalne przemysłu ciężkiego przyczyniły się do rosnącego bezrobocia oraz niezadowolenia z rządów SPD w późnych latach 70. Polityka wschodnia (Ostpolitik) gabinetu Brandta rozszerzyła zakres dyplomatycznego uznania NRD. Wynikało to ze strategii robienia „niewielkich kroków” przybliżających do siebie oba państwa niemieckie. Pod koniec lat 60. i na początku 70. pojawiły się radykalne ruchy zbuntowanej młodzieży, ukształtowane w dużej mierze przez idee Herberta Marcuse’a i Jurgena Habermasa. Skierowane były głównie przeciwko amerykańskiej wojnie w Wietnamie, a także przeciwko duszącej atmosferze intelektualnego konformizmu, jaki panował w RFN w latach 50. Choć protest ten przybierał głównie formy pokojowe, podobne do demonstracji w campusach uniwersyteckich w Ameryce, radykalne ugrupowania, takie jak Baader-Meinhof, oraz ich ostrzejszy Frakcja Czerwonej Armii (RAF), rozpoczęły serię gwałtownych ataków terrorystycznych. Odpowiedzią rządu był zbiór niezwykle kontrowersyjnych praw ograniczających swobody obywatelskie. W 1984r. na posiadający w zasadzie symboliczne znaczenie urząd prezydenta Republiki Federalnej wybrany został Richard von Weizsäker z CDU. Przekonywał on Niemców do wzięcia na swe barki pełnej odpowiedzialności za Trzecią Rzeszę – w wezwaniu tym kryła się nagana wobec polityków takich jak Kohl, którzy mówili o „błogosławieństwie późnych narodzin”.

Continue reading

Trzecia Rzesza

Konserwatyści popierający gabinet Hitlera byli zawsze wrogo nastawieni do republiki. Naiwnie wierzyli, że będą mogli wywierać wpływ na Hitlera oraz stworzyć autorytarny reżim rządzony przez tradycyjne elity. Kiedy w styczniu 1933 r. Hitler utworzył gabinet, naziści otrzymali tylko jedno ministerstwo i urząd ministra bez teki. W ciągu następnych dwóch miesięcy, Hitler przekonał prezydenta Hindenburga do rozwiązania Reichstagu i rozpisania nowych wyborów: dało mu to możliwość sprawowania rządów przy pomocy dekretów przez siedem tygodni. Wykorzystał ten czas na ograniczenie wolności prasy, nadanie SA i SS statusu wspomagających sił policyjnych oraz do brutalnego potraktowania opozycji. Pożar Reichstagu, który wybuchł na tydzień przed wyborami, posłużył jako pretekst do wprowadzenia stanu wyjątkowego i rozpoczęcia nagonki na komunistów, socjalistów i pozostałych przeciwników politycznych – wielu z nich odizolowano w specjalnie utworzonych obozach koncentracyjnych. W wyborach z 5 marca 1933 nazistom sporo zabrakło do osiągnięcia większości parlamentarnej, Tym niemniej, aresztowano bądź zastraszono wystarczającą liczbę posłów, aby przegłosować ustawę o nadzwyczajnych pełnomocnictwach dla rządu, dzięki której Hitler stawał się legalnym dyktatorem Niemiec (przyjęcie godności Führern po śmierci Hindenburga w 1934 r. było tego dopełnieniem), uprawnionym do zakazania działalności opozycyji oraz do rządzenia przy pomocy dekretów. Naziści szybko objęli kraj kontrolą partyjną – nie tylko rząd, ale i uniwersytety, stowarzyszenia zawodowe i faktycznie każda sfera życia społecznego była ściśle kontrolowana.

Continue reading

HISTORIA NIEMIEC CZĘŚĆ 2

Władzę królewską umocnił Henryk I Ptasznik z saskiej dynastii Ludonfingów, który zapoczątkował również ekspansję niemiecką na ziemie słowiańskie, leżące na wschód od Łaby. Kontynuatorem tej polityki był jego syn, Otto I Wielki. Tłumił on powstania Słowian, zakładał na ich ziemiach marchie (Marchia Wschodnia stanowiła istotne zagrożenie dla państwa Mieszka I) i podporządkowywał niemieckiej organizacji kościelnej (arcybiskupstwo w Magdeburgu). Uwolnił również swój kraj od groźby najazdów węgierskich, pokonując najeźdźców w bitwie na Lechowym Polu (955 r.) koło Augsburga.

Continue reading

ŻYCIE RELIGIJNE W NIEMCZECH

Nie sposób zastanawiać się nad życiem religijnym współczesnych Niemiec bez wysłuchania wielu głosów z przeszłości i współczesności: osób, którym udało się przeżyć Holocaust z jednej strony, młodych neonazistów z drugiej. Konstytucja w artykule 4. stwierdza: „wolność wyznania i sumienia oraz swoboda wyznawania religii przekonań jest nienaruszalna. Zagwarantowana jest nieograniczona swoboda praktyk religijnych”. Pomimo najbardziej liberalnych w Europie przepisów migracyjnych stosowanych wobec azylantów (w niesprzyjającym dla cudzoziemców klimacie społecznym, jakiego Niemcy obecnie doświadczają, niektóre z nich zostały uchylone), Niemcy nadal pozostają krajem, gdzie wyznawcy religii chrześcijańskich stanowią zdecydowaną większość. Całkowita liczba osób narodowości żydowskiej obliczana jest na 40-50 tysięcy. Największe gminy żydowskie znajdujące się w Berlinie i Frankfurcie nad Menem liczą razem przeszło 10000 osób. Wielki napływ siły roboczej z zagranicy przyniósł z sobą sporą liczbę wyznawców islamu w Republice Federalnej Niemiec żyje około 2 milionów muzułmanów, głównie z Turcji. Wszelkie informacje uzyskać można od podanych poniżej organizacji. Tam też można otrzymać takie informacje, jak adresy specjalnych restauracji (np. koszernych, wegetariańskich) i adresy prywatnych osób, które mogą służyć pomocą.

Continue reading