Nowe Niemcy: gospodarka i społeczeństwo

Do połowy lat 50. niemiecki powojenny cud gospodarczy stał się faktem, a dominacja CDU w polityce wydawała się niewzruszona. Pełne zatrudnienie w Niemczech osiągnięto pod koniec lat pięćdziesiątych i wkrótce rozpoczął się napływ obcej siły roboczej (Gastarbeiter). Za rządów Schmidta uzyskano rekordowy wzrost gospodarczy, który był przedmiotem zazdrości całego uprzemysłowionego świata pomimo tego, uporczywe problemy strukturalne przemysłu ciężkiego przyczyniły się do rosnącego bezrobocia oraz niezadowolenia z rządów SPD w późnych latach 70. Polityka wschodnia (Ostpolitik) gabinetu Brandta rozszerzyła zakres dyplomatycznego uznania NRD. Wynikało to ze strategii robienia „niewielkich kroków” przybliżających do siebie oba państwa niemieckie. Pod koniec lat 60. i na początku 70. pojawiły się radykalne ruchy zbuntowanej młodzieży, ukształtowane w dużej mierze przez idee Herberta Marcuse’a i Jurgena Habermasa. Skierowane były głównie przeciwko amerykańskiej wojnie w Wietnamie, a także przeciwko duszącej atmosferze intelektualnego konformizmu, jaki panował w RFN w latach 50. Choć protest ten przybierał głównie formy pokojowe, podobne do demonstracji w campusach uniwersyteckich w Ameryce, radykalne ugrupowania, takie jak Baader-Meinhof, oraz ich ostrzejszy Frakcja Czerwonej Armii (RAF), rozpoczęły serię gwałtownych ataków terrorystycznych. Odpowiedzią rządu był zbiór niezwykle kontrowersyjnych praw ograniczających swobody obywatelskie. W 1984r. na posiadający w zasadzie symboliczne znaczenie urząd prezydenta Republiki Federalnej wybrany został Richard von Weizsäker z CDU. Przekonywał on Niemców do wzięcia na swe barki pełnej odpowiedzialności za Trzecią Rzeszę – w wezwaniu tym kryła się nagana wobec polityków takich jak Kohl, którzy mówili o „błogosławieństwie późnych narodzin”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *