Niemiecka Republika Demokratyczna

Tuż za okupacyjną Armią Czerwoną do Niemiec Wschodnich przybyła kadra niemieckich komunistów, która wojnę spędziła na wygnaniu w Moskwie. Utworzyli oni w 1943 r. Komitet Narodowy „Wolne Niemcy”. Jeszcze przed podpisaniem aktu kapitulacji, owi funkcjonariusze partyjni zaczęli organizować zdominowany przez komunistów aparat administracyjny, potrzebny do zarządzania radziecką strefą okupacyjną. Jako pierwsza zezwolenie na prowadzenie działalności uzyskała komunistyczna KPD kierowana przez Wilhelma Piecka i Walter Ulbrichta, ale wkrótce również tutaj znalazły się odpowiedniki zachodnich partii. Z początku, niemieccy komuniści gwarantowali wprowadzenie demokracji parlamentarnej oraz swoistej „niemieckiej drogi do socjalizmu”. Tym niemniej, ich uzależnienie od Moskwy wkrótce stało się oczywiste.

W Berlinie Jedynym okręgu, gdzie pozwolono swobodnie działać SPD, niezależni socjaldemokraci wyraźnie pokonali SED przy urnie wyborczej. Odpowiedzią Związku Radzieckiego było niedopuszczenie do wolnych wyborów nowa ordynacja zmusiła wyborców do tego, aby zatwierdzali bądź odrzucali kandydatów z „listy jedności”, która zapewniała dominację SED. 7 października 1949r. Zgromadzenie Ludowe, wybrane w taki właśnie sposób, ogłosiło powstanie Niemieckiej Republiki Demokratycznej (Deutsche Demokratische Republik) ze stolicą w Berlinie. Po śmierci Józefa Stahna, atmosfera polityczna nieco się rozluźniła, chociaż nacjonalizacja przemysłu nie uległa zahamowaniu. Niemożliwe do zrealizowania normy pracy doprowadziły 17 czerwca 1953 r. do wybuchu w całym NRD buntu robotników. Powstanie zostało w bezwzglęny sposób zdławione. W 1955 r. NRD stało się sygnatariuszem Układu Warszawskiego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *