Niemiecka Republika Demokratyczna część 2

W 1961 r. zdecydowano, że należy w jakiś sposób zaradzić exodusowi wykwalifikowanej siły roboczej, w większości młodych ludzi, do Republiki Federalnej (od 1945 r. około 3 milionów). W nocy z 12 na 13 sierpnia założono pierwsze, proste zapory muru berlińskiego (patrz historia Berlina). Reżim nazwał to „antyfaszystowskim murem ochronnym”, ale berlińczycy wiedzieli, w którą stronę skierowane były lufy karabinów maszynowych. Powstrzymanie odpływu uchodźców dało Ulbrich- towi możliwość rozpoczęcia w 1968 r. realizacji nowego systemu ekonomicznego. Dokument ów ograniczał w znacznym stopniu większość praw konstytucyjnych. Po śmierci Ulbrichta, jego następca, Erich Honecker, zlikwidował te reformatorskie eksperymenty. Stosunki niemiecko-niemieckie uległy znacznej poprawie w okresie rządów Willy Brandta i prowadzonej przez niego polityki wschodniej (Ostpolitik). W okresie tym, znienawidzona tajna policja Stasi utrzymywała sieć setek tysięcy agentów i płatnych informatorów – usiłowano objąć inwigilacją każdego obywatela. Pomimo nie zagojonych blizn wojennych oraz nieefektywnego planowania centralnego pod koniec lat 70 NRD oferowała swoim mieszkańcom najwyższy poziom życia w całym bloku państw tzw. „demokracji ludowej”.

W 1985 r., wraz z dojściem do władzy w ZSRR reformatorskiego przywódcy, Michaiła Gorbaczowa, reformy zaczęły stopniowo przyjmować się także w innych krajach bloku wschodniego z wyjątkiem NRD, które trzymało się kurczowo ideałów breżniewowskich. W maju 1989 r. Węgrzy rozpoczęli rozmontowywanie zasieków z drutu kolczastego na granicy z Austrią, otwierając w ten sposób drogę na Zachód dla około 55000 Niemców z NRD. Do października tego samego roku milicja czechosłowacka (do Czechosłowacji Enerdowcy mogli podróżować bez wizy) tolerowała napływ obywateli NRD do ambasady zachodnioniemieckiej tysiącom z nich pozwolono wyemigrować. 6 października, podczas wizyty państwowej z okazji 40. rocznicy powstania NRD, Gorbaczow publicznie udzieli! Honeckerowi reprymendy oraz oświadczył, że Związek Radziecki nie będzie ingerował w sprawy wewnętrzne NRD. Wobec tak jawnego obnażenia słabości reżimu, w sposób bardziej swobodny zaczęły działać tajne grupy dysydentów, takie jak Nowe Forum, a na ulicach Lipska, Drezna. Berlina i innych miast wybuchły antyrządowe demonstracje domagające się wolnych wyborów, wolności prasy oraz swobody podróżowania. Honecker ustąpił wkrótce ze stanowiska. Jego następca, Egon Krenz, obiecywał wprowadzenie reform. Tymczasem dziesiątki tysięcy młodych obywateli NRD – w większości posiadających wysokie kwalifikacje zawodowe – nadal uciekało przez Czechosłowację, która otworzyła swoją granicę z Niemcami Zachodnimi. Całe Biuro Polityczne partii komunistycznej NRD 8 listopada podało się do dymisji, a następnego dnia rzecznik prasowy Komitetu Centralnego przekazał do wiadomości publicznej, żenastąpiło otwarcie całej granicy z Zachodem, łącznie z przejściami granicznymi w Berlinie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *