Muzyka niemiecka

Pierwsze zapisy muzyki niemieckiej to średniowieczne pieśni wędrownych minnesin- gerńw (XII-XIV w.), którzy zaszczepili w Niemczech dworską poezję trubadurów francuskich. Pieśni te najczęściej sławiły miłość i były wyrazem uwielbienia damy serca, choć zdarzała się też tematyka religijna i polityczna. W XIV w. stylistykę minnesingerów przejęli meistersingerzy, którzy od poprzedników różnili się tym, że prowadzili życie osiadłe i, jako osoby wywodzące się głównie ze stanu tnieszczańs- kiego, wiązali się w stowarzyszenia przypominające cechy rzemieślnicze. Tak jak rzemieślnicy, uczyli się zawodu przechodząc przez kolejne stopnie wtajemniczenia, ostatnim byl Meister – twórca nowej melodii. Ich instrumentalnym odpowiednikiem byli trębacze miejscy, których własne związki cechowe stały się zwiastunami orkiestr. W kompozycji hymnów lulerańskich wykorzystano stare formy pieśni ludowych, do których zastosowano nową technikę polifoniczną. W wieku XVI powstały formy kantaty oraz pasji – dzieła o tematyce religijnej. Formy te wykorzystywali w swojej twórczości Michael Praetorius i Johann Pachelbel (znany przede wszystkim ze swojego Kanonu). Najsłynniejszą postacią niemieckiego baroku – i nie tylko niemieckiego -jest Jan Sebastian Bach. Uznanie za życia zyska! jako organista. Jego talent kompozytorski doceniony został dopiero w XIX w. Ważne miejsce w jego twórczości zajmuje muzyka religijna: pasje (wg św. Mateusza i św. Jana), oratoria (Wielkanocne, Bożonarodzeniowe), msze. Do najlepiej znanych utworów należą Koncerty Brandenburskie, które zyskały sławę dzięki szczęśliwemu pomysłowi wykorzystania napięcia między brzmieniem orkiestry i instrumentów solowych. Jan Sebastian nie był jedynym Bachem tworzącym w tym okresie. Talentem muzycznym obdarzonych było też kilku członków jego rodziny, z których najciekawszym kompozytorem był Karol Filip Emanuel – syn JSB.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *