Literatura niemiecka

Początki literatury niemieckiej sięgają wczesnego średniowiecza. Pierwsze zabytki piśmiennictwa niemieckiego pochodzą z drugiej połowy VIH w. W XII w. narodziła się niemiecka epika. Najsławnieszym i najbardziej znanym germańskim utworem epickim jest epos Pieśń o Nibelungach, opowiadający dzieje księcia Zygfryda i Krymhildy.

Kanon literatury niemieckiej zrodził się w XVI li i XIX w. Epokę wielkiej literatury niemieckiej zapoczątkował Gotthold Ephraim Lessing, dramatopisarz, teoretyk i krytyk literacki, autor utworów scenicznych przełamujących obowiązujące wzorce francuskie (pierwszy w literaturze niemieckiej dramat prozą, a nie wierszem – Miss Sara Sampson). W tomie recenzji i teoretycznych rozważań na temat tragedii, Lessing krytykuje francuski klasycyzm przeciwstawiając mu angielskie wzory, np. Szekspira, wytyczając drogę przepojonym emocjami dziełom epoki romantyzmu. Pisarze okresu «burzy i naporu” (Sturm md Drangperiode), awangardy romantyzmu, zgłębiali emocjonalne otchłanie ludzkich dusz. Dzieła tej epoki podkreślają prymat sumienia, intuicji i emocji nad rozumem. Kanoniczna powieść tego okresu Cierpienia młodego Wertera osiągnęła olbrzymią popularność, powołując nawet do życia swoistą modę (tzw. werteryzm). Podobnie jak inne wczesne dzieła. Cierpienia odstępowały od klasycznej reguły trzech jedności. Środkiem ciężkości jest tu nie forma, lecz potężny ładunek emocji i postaci o złożonej osobowości. Do sztandarowych utworów okresu należą też dramaty Fryderyka Schillera (Zbójcy i Don Karlos). W ostatniej dekadzie XVII w. okres „burzy i naporu” zaczął się przekształcać, pierwiastki uczucia i rozumu zrównoważyły się, co nadało okresowi miano klasycystycznego. W tym dojrzałym okresie Schiller i Goethe stworzli swoje arcydzieła. Goethe dokończył Fausla oraz Wilhelma Meistra, ulubione dzieła późniejszych romantyków, bracia Grimm opracowali słynny zbiór bajek niemiec-kich, Heinrich Wilhelm ron Kleist snuł pesymistyczne opowieści, których podstawowym problemem był konflikt pomiędzy prawdą wewnętrzną a rzeczywistością (Książę Hamburgu, Pentesilea, Rozbity dzban).

Nawet w czasie pełnego rozkwitu romantyzmu, wielu pisarzy było członkami rozpolitykowanej, nieprzychylnej mistycyzmowi i Goethemu szkoły Młode Niemcy. W 1835 r. Bundesrat uznał ją za wywrotową i zakazał prowadzenia działalności. Wierność ideałom „Młodych Niemiec” wyznawał Heinrich Heine. Urodzony satyryk, tworzył liryki i pieśni, zazwyczaj ostro zabarwione ironią. Georg Buchner był niejako odpowiednikiem Heinego w dziedzinie dramatu jego utwór Woyzeck po raz pierwszy wprowadził do literatury niemieckiej tragicznego bohatera wywodzącego się z niższych sfer społeczeństwa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *