wideodomofony

Koniec NRD i droga do zjednoczenia

Otwarcie przejść granicznych w murze berlińskim nie oznaczało jednak natychmiastowego końca istnienia NRD i komunistycznego reżimu. Partia pozostawała u władzy, a Stasi nadal działała. W grudniu demonstracje uliczne nie osłabły. Honeckera pośpiesznie przewieziono do Związku Radzieckiego, a niemiecka Socjalistyczna Partia Jedności (SED) przemianowała się na Partię Demokratycznego Socjalizmu (PDS). W miarę jak zachodnie partie polityczne usilnie próbowały zaznaczyć swój wpływ w NRD, opozycyjne ugrupowania przybierały partyjne formy organizacyjne. Najsilniejszym z nich okazał się wspierany przez CDU Sojusz na Rzecz Niemiec, któremu bardzo dopomógł sukces Kohla w nakłonieniu Gorbaczowa do wyrażenia zgody na zjednoczenie. Po wyborach nowy rząd zatwierdził plan uni gospodarczej i społecznej z Republiką Federalną, która weszła w życie 2 lipca 1990r. Na całkowite zjednoczenie polityczne nadal potrzebna była zgoda aliantów z czasu drugiej wojny światowej. Ostatnią przeszkodą był warunek ZSRR, żeby zjednoczone Niemcy pozostały poza paktem północnoatlantyckim. Złożona przez Kohla obietnica udzielenia znacznej pomocy gospodarczej oraz gwarancje, że oddziały NATO nie będą stacjonowały na terenie Niemiec Wschodnich zjednały Gorbaczowa, który wyraził zgodę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *