pensjonat pod warszawą

Kinomatografia w Niemczech – kontynuacja

Film byl zapewne najbardziej żywotnym medium twórczości artystycznej powojennych Niemiec. Największe natężenie doskonałych produkcji filmowych przypada na koniec lat 60. i lata 70. Rainer Maria Fassbinder tworzył fatalistyczne obrazy o jednostkach wykolejonych bądź też skrzywdzonych przez społeczeństwo. Nakręcił między innymi film na podstawie powieści Alfreda Dóblina Berlin Alexanderplatz. Małżeństwo Marii Braun Fassbindera oraz Blaszany bębenek Volkera Schlóndrfa zdobyły dla kina niemieckiego nową, międzynarodową publiczność. Nosferatu Vemera Herzoga, cechujący się charakterystyczną fantastyką dziwaczny film

o wampirze, z obłędną kreacją Klausa Kinskiego, zdobył w 1976 r. nagrodę krytyki na festiwalu filmowym w Cannes. Wolfgang Petersen wyreżyserował, bodajże najszerzej zakrojone przedsięwzięcie filmowe w Niemczech, epicką opowieść Dos Boot (Łódź). Romantyczne poszukiwania filmowe Wima Wendersa, a szczególnie jego „filmy drogi”, jak na przykład Paris, Texas z 1984 r. są wyrazem jego fascynacji Ameryką. W tym samym roku Edgar Reitz, reżyser z pokolenia lat 60., stworzył 15-godzinny epicki Heimat śledząc losy pewnej niemieckiej rodziny od roku 1919 do 1982 usiłuje on zmieścić w tym długodystansowym dziele pełną gamę szczegółów i doświadczeń z jej życia, od otchłani wojny po uniesienia miłości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *