Kinomatografia w Niemczech

Drugim po wielkim kantorze lipskim kompozytorem barokowym jest Georg Friedrich Haandel. który – mimo niemieckiego pochodzenia – większą część życia spędził w Anglii. Zasłynął przede wszystkim dzięki swym oratoriom (Mesjasz, Samson) i muzyce instrumentalnej (Muzyka na wodzie. Muzyka ogni sztucznych).

Wiek XIX byl wiekiem muzyki niemieckiej. Dzieła Ludwika van Beethovena stworzyły pomost między klasycyzmem i romantyzmem. Jego wielka Dziewiąta symfonia oraz kunsztowne kwartety smyczkowe pochodzą z ostatniego okresu życia (lata 20. XIX w.). Pod wpływem niemieckiej literatury romantycznej, w szczególności liryki i pieśni, Robert Schumann skomponował muzykę do poezji Goethego, Byrona, Scotta oraz szczególnie przez niego ulubionego Henryka Heinego. Ulotne dzieła Feliksa Mendelssohna-Bartholdy’ego najlepiej reprezentuje uwertura do Snu nocy letniej.

Drugie pokolenie kompozytorów romantycznych obejmuje Jana Brahmsa, protegowanego Schumanna, który wykazał się talentem do opracowywania popularnych pieśni niemieckich (Lieder). Ryszard Wagner był zarówno czynnym kompozytorem, jak i teoretykiem sztuki. Jego opery (Pierścień Nihelungów. Tannhduser, Parsifal) należą do najlepiej znanych utworów tego gatunku. Ilustrują one także wagnerowską koncepcję syntetycznego dzieła sztuki, która polegać miała na połączeniu w integralny dramat muzyczny wiełu dziedzin sztuki. Swoją koncepcję oparł na nietzscheańs- kiej filozofii wywodzącej dramat z ducha muzyki. Fabuły opierały się w dużej mierze na germańskich mitach, co zostało skrupulatnie wykorzystane później przez zwolenników germańsko-aryjskicj supremacji. Gdy romantyzm chylił się ku upadkowi, głównym ośrodkiem muzycznym pod koniec XIX w. i na początku w. XX sta! się Wiedeń.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *