HISTORIA NIEMIEC

Znaczna część terytorium dzisiejszych Niemiec, między Renem a Łabą, do I w. p.n.e. została zajęta przez napływających ze Skandynawii Germanów, którzy utworzyli w tym regionie własne państewka plemienne. Próba podporządkowania ich sobie przez cesarza Oktawiana Augusta zakończyła się klęską legionów rzymskich w Lesie Teutoburskim (w Westfalii nad rzeką Lippe) w 9 r. n.e. Konsolidujące się natomiast w ciągu kilku wieków plemiona germańskie przystąpiły do ofensywy przeciw cesarstwu, zadając jego zachodniej części decydujący cios w V w. n.e. Na jego gruzach powstało państwo Franków, które w okresie panowania Karola Wielkiego rozciągało się od Pirenejów (rzeka Ebro) aż po Saksonię. Ostateczne opanowanie Saksonii w 804 r. zakończyło proces chryslianizaji ludów germańskich, żyjących w granicach monarchii karolińskiej. W wyniku podziału dziedzictwa Karola Wielkiego, dokonanego w Verdun w 843 r. przez jego wnuków, wschodnią część państwa {do której po r. 887, gdy podział utrwalił się ostatecznie, przyłączono Lotaryngię) otrzymał Ludwik Niemiecki. Jego dzielnica była zaczątkiem odrębnego królestwa, zwanego później niemieckim. Śmierć ostatniego przedstawiciela dynastii karolińskiej w Niemczech, Ludwika Dziecięcia (9 lir.), spowodowała przekszałcenie dziedzicznej korony niemieckiej w elekcyjną. Było to poniekąd następstwem tendencji odśrodkowych, spowodowanych słabością władzy monarszej i najazdów węgierskich. Poszczególni książęta na swym terenie stali się niemal udzielnymi władcami. Jednolite państwo przekształciło się na skutek tego w konglomerat częściowo niezawisłych ziem, czyli Rzeszę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *