HISTORIA NIEMIEC CZĘŚĆ 2

Władzę królewską umocnił Henryk I Ptasznik z saskiej dynastii Ludonfingów, który zapoczątkował również ekspansję niemiecką na ziemie słowiańskie, leżące na wschód od Łaby. Kontynuatorem tej polityki był jego syn, Otto I Wielki. Tłumił on powstania Słowian, zakładał na ich ziemiach marchie (Marchia Wschodnia stanowiła istotne zagrożenie dla państwa Mieszka I) i podporządkowywał niemieckiej organizacji kościelnej (arcybiskupstwo w Magdeburgu). Uwolnił również swój kraj od groźby najazdów węgierskich, pokonując najeźdźców w bitwie na Lechowym Polu (955 r.) koło Augsburga.

W 962 r. Otto I odnowił w Rzymie godność cesarza rzymskiego i związał ją trwale z królestwem niemieckim. Królowie niemieccy zyskali zatem najwybitniejszą pozycję wśród władców zachodniej i środkowej Europy. Interwencja Ottona na Półwyspie Apenińskiem otworzyła więc nowy kierunek ekspansji, która przez najbliższe trzy stulecia w dużym stopniu zaciążyła na losach i dalszym rozwoju królestwa. Kolejni władcy niemieccy mocno angażowali się w sprawy włoskie (rywalizacja z papiestwem o prymat w świecie chrześcijańskim, walka o sukcesję sycylijską, prowadzona przez cesarza Fryderyka Rudobrodego i Fryderyka II), tracąc stopniowo swą silną pozycję w Niemczech. Fryderyk II, starając się, podobnie jak ojciec, o zapewnienie swej dynastii dziedzicznej korony niemieckiej i cesarskiej, poszedł na daleko idące ustępstwa wobec książąt Rzeszy. Przyznał im prawa suwerenne w dziedzicznych księstwach i w praktyce przyczynił się do całkowitego zwycięstwa partykularyzmu politycznego w Rzeszy. Nie przejmował się jednak tym zbytnio, ponieważ realizację swoich planów wiązał z podporządkowaniem sobie całych Włoch.

Konflikty między książętami po śmierci Fryderyka w 1250 r. doprowadziły do zaniku wyraźnego przywództwa w Cesarstwie. Kompromisem zawartym między zwalczającymi się stronnictwami były ustalone w Złotej Bulli, wydanej przez Karola IV w 1356r., nowe zasady wyboru cesarza. Elekcji miało dokonywać siedmiu elektorów (w tym trzech arcybiskupów), którym w własnych posiadłościach miały przysługiwać prawa suwerenne. Zalegalizowano zatem w łonie Niemiec, które będą już tylko pojęciem geograficznym, istnienie siedmiu zupełnie niezależnych państw, powiązanych ze sobą słabym poczuciem jedności Rzeszy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *