Film w NRD

W NRD Film poddany był znacznie większym ograniczeniom niż jakiekolwiek inne medium artystyczne, ze względu na trudności związane z produkcją filmów bez poważnego finansowego wsparcia, jakie mogło zapewnić tylko państwo. Tuż po wojnie, reżyserom w radzieckiej strefie okupacyjnej udaje się stworzyć kilka filmów, które zyskały sobie międzynarodowe uznanie. Między nimi odnajdujemy: Wolfganga Staudte Mordercy są wśród nas o nazistowskim przestępcy wojennym, który nie rozpoznany zaczyna prowadzić uczciwe życie, Małżeństwo w mroku Kurta Maetziga oraz Affaire Blum (Sprawa Bluma) Ericha Engela. Po powstaniu NRD ministerstwo kultury otworzyło własną wytwórnię filmową DEFA. Slatan Dudow, który stworzył pierwszy film Defy, Nasz chleb powszedni, pean na cześć nacjonalizacji przemysłu, zrealizował później jeden z najlepszych filmów enerdowskich. Jego Silniejsi od nocy opowiada historię małżeństwa komunistów prześladowanego przez nazistów. Po krótkim okresie odwilży, po śmieri Stalina, niewiele wschodnioniemieckich filmów odbiega od schematycznego przedstawiania socjalistycznych herosów lub historii miłosnych. Godnym uwagi wyjątkiem było dzieło Egona Giinthera Lots Weib (Żona Lota) feministyczny film o kryzysie małżeńskim i rozwodzie. W roku !966 powstały trzy ważne filmy: Maetziga Das Kaninchen bin ich (Królik to ja), Franka Vogla Denk Mo(ł nichl, ich heule (Tylko nie myśl, że płaczę), i Franka Beyera Spur der Steine (Kamienny szlak). Beyer stworzył później uznany przez krytykę film Jakub kłamca, który otrzymał nominację do Oscara. Jeszcze jednym utalentowanym reżyserem zdławionym przez NRD był Konrad Wolf, twórca takich filmów jak: Miałem 19 lat, Goya oraz Sonnensucher (Poszukiwacze słońca). Ten ostatni przeleżał na półce 14 lat, zanim uzyskał prawo do rozpowszechniania. Znaczną część swoich środków NRD przeznaczyła na produkcję filmów dokumentalnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *