Epoka weimarska

Na przełomie wieków, pod wpływem dzieł Zoli, pisarze zaczynają skłaniać się ku naturalizmowi. Czołowym twórcą dramatu naturalistycznego byl Gerhart Hauptmann (Tkacze, Florian Geyer). Na drugim biegunie był symbolizm, który najwyraźniej zaznaczy! się na początku XX w., przed pierwszą wojną światową. Stefan George hasłem „sztuka dla sztuki” całkowicie odrzucił nie tylko naturalizm, ale wszelki funkcjonalizm sztuki.

W tym okresie powstały prawdziwie genialne dzieła Rilkego, Hessego i Manna. Rainer Maria Rilke tworzył wiersze o melodyjnych rymach, poruszające wyobraźnię obrazy przesycone tragizmem egzystencji. Stale dążył do wyrażenia niełatwego zadania, jakim jest uchwycenie własnej natury duchowej. Podobne zainteresowanie sprawami ducha wykazał neoromantyk Hermann Hesse w Wilku stepowym rozważa on dramat współczesności oraz upadek tożsamości burżuazyjnej. Autor powieści intelektualnych Tomasz Mann, w Czarodziejskiej Górze zawarł symboliczny obraz duchowego kryzysu w przeddzień I wojny światowej. Jego brat Henryk, także powieściopisarz, w Poddanym ostro zaatakował niemieckie przywary (np. uległość).

Epoka weimarska zaznaczyła się jako okres rozkwitu twórczości artystycznej. W krótkim czasie powstało więcej arcydzieł, niż w jakimkolwiek innym okresie w dziejach Niemiec. Niemieckie „stracone pokolenie” wyartykułowało swoje rozczarowanie w ramach Neue Sachłichkeit. Najsłynniejszym reprezentantem tego ruchu był Erich Maria Remarque, który w powieści Na Zachodzie bez zmian okrucieństwa wojny przeciwstawił pokojowemu obrazowi świata z marzeń i wspomnień bohaterów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *