Samochody w Niemczech

Niemcy jeżdżą szybko zanim odważysz się wyjechać na drogę, należy bardzo dobrze poznać przepisy ruchu drogowego, a w szczególności znaki drogowe i symbole. Bardzo ciężkim wykroczeniem jest wyprzedzanie z prawej strony, nawet na superautostradack, dlatego też, jeśli będziesz jechał zbyt wolno lewym pasem ruchu, to wkrótce w lusterku ujrzysz pojawiające się kolejne auta z mrugającymi światłami. Do niedawna na autostradach nie obowiązywało żadne ograniczenie prędkości ostatnio wprowadzono limit 120km/h. Jest to jednak jedyny przepis, którego przestrzeganie przychodzi Niemcom z trudem. Jeśli nie ma innego oznakowania, dopuszczalna prędkość dla samochodów osobowych w Niemczech Zachoodnich wynosi 100 km/h, a 50 km/h w terenie zabudowanym. Samochody osobowe ciągnące przyczepy kempingowe obowiązuje na autostradzie ograniczenie prędkości do 80 km/h. We wschodnich Niemczech ograniczenie prędkości na autostradach wynosi 100 km/h na obszarach niezabudowanych, a 80 km/h w pobliżu miast. Kierowców zapewne zainteresuje to, że wzdłuż 9654 km bezpłatnych autostrad rozsianych jest 169 restauracji oraz 268 stacji obsługi czynnych całą dobę.

Continue reading

BEZPIECZENSTWO ZA GRANICĄ

Poważne przestępstwa w Niemczech zdarzają się rzadziej niż w większości innych krajów, jednak zdarzają się zwłaszcza w dużych miastach, takich jak Frankfurt, Hanower i Hamburg. Neonazistowskie grupy skinów w większych miastach byłego NRD znane są z ataków na cudzoziemców, szczególnie tych o innym kolorze skóry. uryści są szczególnie narażeni na przestępstwa z dwóch powodów: często noszą przy sobie duże ilości gotówki i nic wykazują takiej orientacji jak mieszkańcy. Tak więc czas poświęcony na podpatrzenie miejscowych zwyczajów, nie będzie czasem straconym. Lepiej jest, dajmy na to, wejść do kawiarni lub sklepu po to tylko, żeby spojrzeć na mapę, niż robić to na ulicy, pokazując swój brak orientacji. Nerwowe oglądanie się za siebie może sugerować posiadanie przy sobie czegoś wartościowego. Wszystkie cenne przedmioty (łącznie z paszportem, kartą kolejową, czekami podróżniczymi i biletem lotniczym) bezpieczne są jedynie pod ubraniem, najlepiej w saszetce przypiętej do paska lub w sakiewce na szyi. Takie zabezpieczenie stanowi ochronę przed złodziejami, którzy żyletkami tną plecaki i torebki na paskach (te ostanie stanowią ich ulubiony cel). Sporządzenie fotokopii ważnych dokumentów pozwoli na ich odzyskanie w razie kradzieży lub zagubienia. Jedną kopię należy przechowywać w innym miejscu niż dokumenty, drugą zostawić w domu. Zapuszczając się w obce miasto, zachowaj czujność, zwłaszcza w nocy. Trzymaj się miejsc ludnych i dobrze oświetlonych, unikaj przechodzenia przez parki, parkingi samochodowe lub inne odludne strefy. Nie popadaj jednak w przesadę – i nie myl bezpieczeństwa z chorobliwym strachem.

Continue reading

ALTENAHR

Altenahr, oprócz atrakcyjnego położenia w dolinie rzeki Ahr i doskonałych szlaków wędrownych wijących się wśród ukwieconych zlotem wzgórz, posiada też Burg Are. Kruszy się już to zamczysko usadowione na szczycie wzgórza, ale ukryty dawno temu skarb wciąż rozpala wyobraźnię poszukiwaczy. W odległości 3 km od miasta w kierunku Bonn zaczyna się 500-metrowy Sommerrodelbahn, tor saneczkowy o sztucznej nawierzchni, którym można zjeżdżać „z góry na pazury“ przez okrągły rok (zjazd 2,50 DM, 1,90 DM od osoby, jeśli zjeżdża razem kilka osób).

Continue reading

NOCLEGI W AKWIZGRAN – CIĄG DALSZY

Hotel Cortis, Krefelder-Str. 52 ( 15 60 11), niemniej głośny niż sąsiadujący z nim Riitten, ale przytulniejszy. Recepcja czynna pn. i śr.-nd. 8,00-24.00, Jedynka 57DM, dwójka 89DM, z prysznicem i toaletą 102DM. Śniadanie wliczone w cenę.

Continue reading

MYŚLENIE O NIEMCZECH STEREOTYPAMI

Wydaje się rzeczą naturalną, że gdy tworzy się nowy porządek świata, Niemcy raz jeszcze stają w samym jego centrum. Chociaż o Niemcach – i Niemczech – myśli się stereotypami, to jednak naród, jaki wyłonił się z drugiej wojny światowej i zimnej wojny, stanowczo stereotypom się nie poddaje. Oczywiście, istnieją pewne „niemieckie” cechy – pracowitość, wydajność oraz ów niezgłębiony imperatyw zabraniający przechodzenia przez jezdnię na czerwonym świetle, nawet gdy jest ona pusta – jednakże szeroki społeczny i polityczny zakres problemów, jakie dotyczą tego narodu, uniemożliwia proste zaszufladkowanie.

Continue reading

Kinomatografia w Niemczech – kontynuacja

Film byl zapewne najbardziej żywotnym medium twórczości artystycznej powojennych Niemiec. Największe natężenie doskonałych produkcji filmowych przypada na koniec lat 60. i lata 70. Rainer Maria Fassbinder tworzył fatalistyczne obrazy o jednostkach wykolejonych bądź też skrzywdzonych przez społeczeństwo. Nakręcił między innymi film na podstawie powieści Alfreda Dóblina Berlin Alexanderplatz. Małżeństwo Marii Braun Fassbindera oraz Blaszany bębenek Volkera Schlóndrfa zdobyły dla kina niemieckiego nową, międzynarodową publiczność. Nosferatu Vemera Herzoga, cechujący się charakterystyczną fantastyką dziwaczny film

Continue reading

Niemieckie piwo część 2

Rozmaitość lokali serwujących piwo jest równie oszałamiająca jak i rozmaitość piwa. Tradycyjny Biergarten to stoliki rozłożone w cieniu kasztanowców. Dawniej, w czasach przed wynalezieniem lodówki, duże, rozcapierzone liście tego drzewa, służyły chłodnym cieniem za schronienie beczkom piwa do czasu, kiedy to jakiś przedsiębiorczy piwowar nie wpadł na pomysł, że z równym pożytkiem drzewo może służyć i piwoszom. Bierkeller to Biergarten wprowadzony pod dach. Latem browary sponsorują festyny, podczas których sprzedaje się piwo w namiotach rozłożonych wzdłuż alejek. W celu zamówienia „Ein Bier” należy unieść do góry kciuk, a nie palec wskazujący. Następnie trzeba podnieść szklankę, żeby wznieść toast „Prosit” i pić. (Więcej odnośnie piwiarni, patrz Monachium, poniżej.) Piwa można także napić się w Gaststätte, prostej lokalnej restauracji. Za przejaw złego stylu uważa się zamawianie w porze posiłków w Gaststätte samego tylko piwa, ale poza tym, przyjaciele godzinami mogą tu przesiadywać przy kuflu. Wiele Gaststätten posiada Stammtisch (stolik dla stałych bywalców), oznaczony chorągiewką, przy którym intruzom siadać nie wypada. Ta sama grupa przyjaciół potrafi spotykać się przy Stammtisch co tydzień przez dziesiątki lat, nie zajmują się wtedy niczym innym jak piciem, graniem w karty i prowadzeniem przyjacielskich rozmów. Kneipen to nieduże bary, w których zbiera się młodzież.

Continue reading

Kuchnia niemiecka – dalszy opis

Bezpretensjonalne restauracje (czyli większość z nich) dają gościom możliwość swobodnego wyboru stolika. Gdy nie ma już wolnego stolika, nie należy się krępować zapytaniem kogoś o pozwolenie skorzystania z wolnego miejsca (spytaj: „Darf ich Platz nehmen?”, co wymawia się „darf ih plac nejmen”). W tradycyjnych restauracjach do kelnera należy zwracać się „Herr Ober”, do kelnerek (ale wyłącznie do nich) „Fräulein”. W modnej Kneipe wystarczy powiedzieć hallo. Płaci się przy stoliku, trzeba poprosić: Zahlen, bitte, (co wymawia się: „calen, bite”). Podatki wraz z opłatą za obsługę wliczone są zwykle w cenę. Zwyczaj nakazuje jednak dać coś ekstra (jedną lub dwie marki) do sumy, na jaką opiewa rachunek. Jedzenie wszystkich posiłków w restauracji może szybko wykończyć finansowo. Jedną z metod jest trzymanie się oferty dnia {Tagesmenu). Taniej wychodzi kupowanie żywności w sklepach spożywczych, adresy w większych miastach można znaleźć w naszym przewodniku. Studenci uczelni niemieckich jadają w stołówkach Mensa. W większości wymagana jest legitymacja IS1C (bądź też ceny są wyższe dla nie-studentów) niektóre przyjmują tylko miejscowych studentów. Jednak można próbować pokonać te przeszkody wchodząc jak gdyby było się jednym z nich. W mniejszych miastach najlepszym sposobem niedrogiego wyżywienia jest wizyta w piekarni (Bäckerei), nabycie chleba i obłożenie go kiełbasą zakupioną u rzeźnika (Fleischerei lub Metzgerei).

Continue reading

Lata 60. w muzyce niemieckiej

Niepewna pod względem ekonomicznym republika weimarska oraz antyroman- tyczna atmosfera coraz częściej skłaniały do podejmowania skromniejszych i mniej kosztownych form muzycznych. Nowy kierunek muzyki użytkowej (Gebrauchsmusik) zrodził muzykę dla wykonawców-amatorów oraz muzykę fiłmową. Uczniowie Schónberga, Anton Webern i Alban Berg byli mistrzami atonalności. Opera Berga Woyzeck poprzez narastanie form opisywała nędzę i tragedię. Paul Hindemith przewodził grupie neoklasyków pozostających pod wpływem Neue Sachlichkeit oraz mistrzostwa formalnego wprowadzonego w centrum uwagi przez Werkbund i Bauhaus. Powrócili oni do starszych wariacyjnych form (takich jak sonata), najlepiej odpowiadających abstrakcyjnej estetyce tego okresu. Carl Orff przeszedł do historii głównie dzięki swojej neokiasycznej Carmina Barana, przypomniany zbiór trzynastowiecznych liryków z podniosłą w nastroju muzyką. Dzieło to zostało później przełożone na język baletu, który zresztą cieszył się wielkim zainteresowaniem. Sława OrfTa została jednak w jakiś sposób skażona jego późniejszą działalnością w czasie Trzeciej Rzeszy. W czasie drugiej wojny światowej cieszyły się popularnością satyryczne operetki i songi politycznej awangardy. Współpraca Kurta Weilła z Bertol- dem Brechtem zrodziła takie arcydzieło tego gatunku jak Opera za trzy grosze.

Continue reading